پیاده رو

بین آمریکا رفتن و کانادا ماندن باید یکی را انتخاب کنم... آمریکا یعنی ۵ سال زندگی شاعری.. نه حق کار... نه حق بیرون رفتن( از لحاظ مرزی) .. من می مانم و سه تار و کتاب و آشپزی و لابد غرغر ....

کانادا یعنی ... مجبور کردن او برای ماندن... یعنی ادامه همین که الان هست... یعنی سگ لرز زمستانی .... یعنی ..... می دانم دلش می خواهم برود... 

ناگوار بر سر دوراهی ....

                                              پیاده کانفیزود ( صنعت تفکیک منفک) 

سگ گرمش است... زبانش بیرون است.. زن هم گرمش است.
من گرمم است... نمی دانم چه می شود.
هفته دیگر این موقع در هواپیما هستم. بسمت ایران.
دلم آنقدر تنگ تهران که نمی خواهم بروم. جدی می گویم. رفتن یعنی دو هوایی شدن. یغنی خیابان ها.
این حس موقت بودن چرا دست از سر من بر نمی دارد. لیوانی نمی خرم که می خواهم برگردم.
سگی به تیر برق شاشید.
خیلی گرم است

اگر سه سال پیش - یا همین حدود ها -  کسی از من می پرسید که از خودت بگو چند ساعتی حرف می زدم. ولی الان اگر این سوال را بپرسند بعد از کلی فکر می گویم . هوا بهتر شده نه؟
چرایش را نمی دانم. به نظرم وقت آدم مقابل بسیارمهمتر از شنیدن عرایض من است  . 

خلاصه قصه از اینجا شروع شد که من ترسیدم لال بشم.  اوت بیرون که الکن الکنم. تا من فکر کنم که بعد I wish  جمله در چه شکلی ظاهر می شود .. به ایستگاه خانه ام رسیده ام و باید پیاده بشوم. از خودم هم که حرف نمی زنم. خوب کلی حس لال شدن من را گرفته است.

گفتم بیایم هم از روی چشم و هم چشمی .. هم از روی  دل کمی از خودم بگویم.
هوا بهتر شده نه؟

* قلت های املایی من را عفو بفرمایید. دکتر گفطه که هیچوغت به گزشطه نگاه نکنم!!

چون اولی سخته از بعدی شروع می کنم...